ESCAPE to the GRANDE MAISON
Menu Hou me op de hoogte per email Verstuur
Germaine.
Er werd aan de deur geklopt. Bo, onze border collie ging meteen in alarm want veel wordt er niet aangeklopt bij ons. Als we er zijn dan is het steeds verbouwen. Met de buren doen we een praatje op straat of we gaan bij hen.

Ik was op de verdieping het zoveelste isolatiepaneel aan de zoveelste muur te bevestigen toen ik beneden de deur hoorde opengaan en iemand in het Frans vroeg: Rik est ici? Ik dacht, wat krijgen we nou. Getuigen van Jehova komen hier niet en leurders zijn sinds de introductie van het internet ook al een fenomeen uit het verleden. Trouwens, die zouden mijn naam niet weten.

Ikke dus naar beneden en in de deuropening wachtte me een heel vreemd tafereel. Drie voor mij volkomen onbekende mensen stonden aan de deur. Een statige oudere dame met heel vriendelijke blauwe ogen keek me aan vanuit haar rolstoel en vroeg: Weet je wie ik ben?

Voor mij is dit een onmogelijke vraag want ik onthoud geen gezichten. Ik moet iemand al een paar keer gezien hebben in een niet al te ver verleden vooraleer ik iemand herken. Heel ongemakkelijk dit, maar ja, het is nu eenmaal zo.

Mijn brein scande razendsnel het hele universum af naar wie uit mijn verleden dit nu wel zou kunnen zijn. De hele familie werd erbij gehaald, tot in de verste uithoeken. Niets deed een belletje rinkelen. De situatie werd met de seconde ongemakkelijker. De dame verloste me uit de nood. Ik ben Germaine, zei ze. Nog duurde het enkele lange seconden vooraleer mijn brein een Germaine had gespot in mijn verleden. Natuurlijk, Germaine zei ik. De vrouw van de kruidenierswinkel die maar niet wou stoppen met werken, lang na haar pensioengerechtigde leeftijd. Daniel, haar man, die had zich al lang teruggetrokken in zijn moestuin die in het hele dorp gekend was om zijn pompoenen. Maar Germaine wou van geen wijken weten. Het hele dorp maande haar aan te stoppen met werken en ook haar zoon kon niet wachten om de kruidenierszaak over te nemen. Uiteindelijk, ik herinner me niet meer op welke leeftijd, gaf ze aan de druk toe en liet haar kruidenierszaak over aan haar zoon die tot op heden de zaak uitbaat.

Wij hadden toen, zo’n 30 jaar terug ook een winkel, zo’n 100m van hen verwijderd. Mijn dochters, toen nog kinderen, neen, die herinneren zich de naam Germaine ook niet maar na wat uitleg riepen ze in koor: Ahh, die winkel waar ze de lekkerste chocomousse van West-Europa en omstreken hadden !

Die Germaine dus. Een meer dan kranige en alerte 92-jarige die plots vanuit een ver verleden op 475 km van hier, aan mijn deur staat. In 25 jaar had ik Germaine niet meer gezien. Maar haar dochter Gaby had mijn blog ontdekt en bij iedere publicatie print ze alles uit en brengt het naar haar moeder in het rusthuis. Zo bleef ze steeds op de hoogte van mijn reilen en zeilen en wou nu ook wel eens mijn project in werkelijkheid zien. Toen ze haar zoon in Chablis ging bezoeken, hier niet zo heel ver vandaan, waagde ze haar kans. Ze waren meer dan welkom en kregen een rondleiding. En toen ze vertrokken waren haar laatste woorden: Courage. Dat horen we wel meer van mensen die de omvang van ons project zien.

Nadat ze vertrokken waren bleef het hele gebeuren mij bezig houden. Toch wel een zeer opmerkelijk daad voor een 92-jarige vrouw die ik in 25 jaar niet meer had gezien of gehoord. Twee werelden die voor een moment versmolten, het dorp Sint-Denijs-Westrem in België en Vassy in Bourgondië. Twee heel verschillende werelden. Ik vraag me soms af wie ik was als voorzitter van de middenstand en feestcommissaris. Dit was niet de Rik van heden, niet die van Vassy. Ik kan het me nog nauwelijks voorstellen.

Het bezoek van Germaine charmeerde me. Of zoals mijn vrouw Yana het stelde: Je moet in dat vorige leven toch wel graag gezien zijn geweest. Neen, ik kan me ook dat niet voorstellen.

Bedankt Germaine en bedankt Gaby en Hans om haar tot in Vassy te brengen. Ik ben wel zeker dat jullie er ook van genoten hebben.
Germaine-01.jpg

Germaine-02.jpg

Germaine-03.jpg

Germaine-04.jpg