ESCAPE to the GRANDE MAISON
Menu Hou me op de hoogte per email Verstuur
16 vrienden en familie helpen ons.
Zaterdag 17 juli 2021, de grote dag is aangebroken. Maanden ervoor en met heel veel voorbereiding gepland, was het eindelijk zover. Twee dagen eerder waren we aangekomen in Vassy, twee dagen van zaken die last minute nog in orde moesten worden gebracht. Want zestien vrijwilligers die een volle week komen werken, dat vergt nogal wat aan planning. Zestien mensen die moeten eten, slapen en ook meer primaire behoeften hebben waardoor we al eerder een door ons zo genoemd "kakkot" hadden gebouwd. Ook een eettafel voor zestien koop je zomaar niet in de winkel, die moest worden gebouwd. En voor zestien stoelen, borden, tassen, glazen, bestek, etc zorgen. Gelukkig heeft Annemie een broer die een restaurant runt en we kregen zijn oude voorraad in bruikleen.

Die zestien waren er spontaan gekomen. Mijn jongste dochter Elke wou met haar man Simon wat komen helpen. Mijn oudste dochter Kim met man Joris wilden niet achterblijven. Het nieuws ging de ronde. Mijn broer Dirk en vriendin Sabrina voegden zich bij de steeds aangroeiende groep. Ook mijn ex Rita kon niet achterblijven en kwam meteen maar met een vriend Jean-Marie en vriendin Annemie . Heel uitzonderlijk want die vriend had ik nooit voordien gezien en toch meldde die zich met veel enthousiasme aan. Ook een koppel oude vrienden, Marc en Greta, die ik in twintig jaar niet ontmoette, meldden zich. Kim sprak nog een paar van haar vrienden aan en meteen waren Wouter en Bram ook van de partij. En tenslotte wou Momo, onze vriend uit Parijs, ook meedoen. Mijn andere Parijse vriend die ook een huisje in Vassy kocht moest wegens beroepswerkzaamheden verstek laten gaan. In die groep een aantal pro's, ervaren doe-het-zelvers, en een aantal mindere goden.

Die zaterdag waren we al om 7u uit bed, vroeg voor ons doen. Nog een tuinslang hier, nog een extra verlengkabel door, alle werktuigen per ploeg klaarzetten, er leek geen einde aan te komen. We hadden afgesproken dat iedereen rond 15u zou aankomen. Een utopie natuurlijk doorkruist door kindjes die nog moesten worden weggebracht, een camionette die maar niet gevuld geraakte, Parijs dat een onoverkomelijk obstakel vormt zodat via Reims werd rondgereden wat de reistijd met anderhalf uur verlengt, een file of gewoon niet op tijd vertrokken. Mijn broer en zijn vriendin waren er om 15u maar die hadden vals gespeeld, die waren al de dag voordien in de streek. Maar voor 17u was iedereen er behalve een tweetal dat op zondagmorgen nog moest werken en er pas de zondagavond laat doorkwam. En ook onze Parijse vriend die nog een lading kasseistenen moest verkassen op zaterdag kwam er aan op zondag.

Een paar vrijwilligers hadden ook het avondmaal mee voor iedereen zodat de kookmoeders Elke en Greta niet meteen aan de kook moesten. Die hadden nog even respijt tot de volgende morgen. Afgesproken was dat er een ontbijt moest zijn, baguettes kopen in alle vroegte, een broodmaaltijd op de middag en warme kost s' avonds, rijkelijk overgoten met wijn en bier. De boog kan immers niet altijd gespannen staan. Met dertien werd het al een feest die eerste avond.

De nodige afspraken werden gemaakt, de grote groep in kleinere groepjes verdeeld met aan het hoofd steeds een ervaren klusser. Om 8u15 moest iedereen present zijn behalve de twee kookmoeders Elke en Greta, want die moesten uiteraard er zorg voor dragen dat de tafel voor het ontbijt gedekt was. Dirk zou samen met Simon er voor zorgen dat de keuken en het sanitair werden geïnstalleerd. In de weken ervoor had ik die in België gebouwd en die in twee keer naar Vassy gereden. Ik had ook de nodige 3cm dikke eik gekocht en daarmee zouden de twee ook de trap bouwen. Op de verdieping zouden Wouter en Bram voor de isolatie en afwerking van het dak zorgen, Marc en Jean-Marie voor de wanden, opbouw en isolatie. Momo, uiteraard Franstalig wegens van Parijs, stak steeds daar waar nodig een handje bij. De communicatie die eerste dag verliep in wat Engels maar al spoedig bleek dat beide partijen eigenlijk niet uit de voeten konden met technisch engels en dus werd al gauw overgeschakeld op Frans, soms met wat haar op. Je mag dan al wat Frans spreken als je om de zaag of de beitel moet vragen of moet uitleggen hoe je die wand loodrecht moet fixeren op een grillige muur, dan kom je al gauw woorden te kort. En dan was er nog het buiten team, vijf vrouwen Annemie, Kim, Rita, Sabrina en Yana. Yana die al de zuidgevel volledig had gevoegd werd aangeduid als "chef" en moest toezien dat het voegwerk van de vier vrouwen gelijkmatig was zodat we er een egaal gevoegde gevel aan over zouden houden. Achteraf bleek dat heel aardig te zijn gelukt als ging het wel ten koste van de productiviteit. Het vrouwenteam werd bijgestaan door Joris die alle voorbereidende werk voor zijn rekening zou nemen, afspuiten van de gevelstenen en pneumatisch uitschieten van de oude voegen. Joris hield er herhaaldelijk een nat pak en een trillende arm aan over en zijn bril werd steeds minder doorzichtig. Hij bouwde, brak af en herbouwde ook steeds de steiger omdat de gevel gevoelig langer was dan de steiger.

Op zondagmorgen 18 juli begon iedereen enthousiast aan zijn toegewezen taak en hielden het vol tot de volgende zondagmorgen wanneer iedereen moe maar tevreden terug naar huis zou vertrekken. Kim en Joris hielden het zelfs die laatste zondagmorgen nog even spannend door hun wagen niet gestart te krijgen. De technische assistentie van het merk beloofde een Franse technieker te sturen maar gezien de streek toch niet bepaald dichtbevolkt was kon dit wel tot twee uur duren. Ongelofelijk maar waar, tien minuten later was hij er en nog een minuut later startte de motor en konden ook zij alsnog huiswaarts keren.

Op zondagmorgen kwam ook de zon erdoor, na een natte lente en al even sombere zomer. Maanden vooraf gepland kozen we, na maanden van regen, voor de enige week met mooi weer. En ja hoor, de laatste dag van onze werkweek ging het alweer regenen en tot aan het moment van het schrijven van deze blog is het nog niet gestopt. Chance hebben, noemen ze dat in het schoon Vlaams.

De kookmoeders, wel die kookten lekker en steeds op tijd. Geen enkele opmerking viel hen deel. Ze kregen van ons een soort noodkeuken met twee driepits gasfornuizen en daarmee moesten ze het doen. En ze deden het. Simon zorgde dat de vaatwasser in de nieuwe keuken al na één dag werkte zodat ze toch minstens een deel niet met de hand moesten afwassen. En na vijf dagen kreeg Dirk ook de wasmachine geïnstalleerd zodat de moegestreden vaathanddoeken zich eindelijk konden verfrissen samen met mijn op dat moment wel erg stinkend hemd.

Dirk en Simon vormden samen een Bromance. Het was alsof ze al jaren samenwerkten. In geen tijd stond de keuken er. Die staat nu klaar om verder door mij te worden afgewerkt. Er ontbreken nog enkele eiken deuren en de werkbladen in graniet. Die waren er gewoon niet. Met de trap hadden ze wat meer moeite maar dat was geen verrassing. Om de eiken op maat gezaagde traptreden te kunnen bestellen had ik maanden eerder al het verloop van de treden uitgetekend op de wanden en was daar meer dan een tijd mee bezig geweest en was drie keer moeten herbeginnen. Het lijkt eenvoudig maar het is het niet en ook Dirk en Simon moesten een paar keer bouwen, afbreken en herbouwen. De trap staat er nu, gedaan met de ladder naar boven klimmen.

Op de verdieping, 40m2 groot, met vijf mensen en al hun werktuigen, de OSB platen, de isolatie, de gyproc platen, bij wijlen was het hectisch. Maar op de een of andere manier zijn ze er toch in geslaagd zich er door te worstelen. Hun werk is niet af, kon ook niet af zijn, maar het zware structurele werk is gedaan en het schuine dak is geïsoleerd en afgewerkt met gyproc. Yana en ikzelf kunnen nu in de volgende weken en maanden alles piekfijn afwerken waarna we dan eindelijk ons eigen huisje zullen hebben met evenveel of zelfs meer comfort als thuis in België.

En de vrouwen, die voegden en voegden meer, twee korte en een lange gevel lang, van zeven meter hoog op het hoogste punt tot helemaal beneden, in de blakende zon af en toe tijdelijk beschermd door een haastig opgehangen zeil. En Joris die spoot en die beitelde, nat en bestoft. Af en toe had hij een pauze als de vrouwen aan het voegen waren en hem verhinderden om te spuiten of te beitelen. Net zoals de vrouwen ook af en toe een pauze hadden omdat ze moesten wachten tot Joris weer een deel had voorbereid. De gevel is bijna af. Er rest nog een metertje en de steiger staat er al klaar voor. Een werkje voor de komende weken.

Bo, onze zes maand oude border collie wist niet waar hij het had. Haar hele gestructureerde leven overhoop en niet meer geanimeerd door twee maar door een hele bende. Ze beleefde er gouden tijden en toen ze thuis kwam sliep ze zestien uur lang.

Het huis is nog niet klaar maar het is behapbaar. We hopen het tegen de winter klaar te krijgen zodat we naar Vassy kunnen om te genieten en niet louter om te werken.

Ten overvloede nogmaals heel hartelijk dank aan de zestien vrijwilligers. Zonder hen zou een en ander nog een eeuwigheid hebben geduurd. Hierna volgend een hele reeks foto's van de werkzaamheden, min of meer in chronologische volgorde en samen gesprokkeld door de zestien zelf en nadien door mij verwerkt.
Werkweek-01.jpgDie eerste avond.

Werkweek-02.jpgOnze luxueus uitgeruste keuken.

Werkweek-03.jpgDe twee kookmoeders.

Werkweek-04.jpg

Werkweek-05.jpgTiramisu à la Momo à Vassy plage.

Werkweek-06.jpgHet resultaat van zijn noeste arbeid en kookvermogen.

Werkweek-07.jpgOok de barbecue-ist ontbreekt niet.

Werkweek-08.jpgHoe lang moet die tafel nu worden? Tja, hoe lang?

Werkweek-09.jpgEven naar het vogeltje kijken.

Werkweek-10.jpgHet allereerste resultaat.

Werkweek-11.jpgZo zaag je 1mm van een plank van 4 meter.

Werkweek-12.jpgAan de slag met het sanitair.

Werkweek-13.jpg

Werkweek-16.jpgNog even de waterpas erbij.

Werkweek-17.jpgToch wel moeilijk, dat blokje.

Werkweek-18.jpgAha, toch al enig resultaat.

Werkweek-14.jpgEn nu aan de trap beginnen. Hoe moest dat nu al weer?

Werkweek-19.jpgNeen meneer, planken van 10cm breed hebben we niet, maar van 20cm wel. Wat doe je dan?

Werkweek-20.jpgOm al teveel aanvaringen met die balk te vermijden, zullen we die toch maar wat hoger plaatsen.

Werkweek-21.jpgEn de grote werkzaamheden zijn gestart, 5 man op 40m2.

Werkweek-22.jpg

Werkweek-23.jpg

Werkweek-24.jpg

Werkweek-25.jpg

Werkweek-26.jpg

Werkweek-27.jpg

Werkweek-28.jpg

Werkweek-29.jpgVoor eenieder vinden we wel een jobke, uiteindelijk heeft iedereen wel een talent(je).

Werkweek-29a.jpgEen kleine aanvaring gehad met een OSB-plaat.

Werkweek-30.jpg

Werkweek-31.jpg

Werkweek-32.jpgEn zo zag ons huisje er vroeger uit, achteraan …

Werkweek-33.jpgzijkant …

Werkweek-34.jpgen voorkant,

Werkweek-35.jpginclusief het ingevallen huis ernaast, nu ook al herbouwd. (zie vorige blog)

Werkweek-36.jpgEn nu ziet het er zo uit.

Werkweek-37.jpgOf toch bijna …

Werkweek-38.jpgAnnemie aan het voegen.

Werkweek-39.jpgRik, ikke dus, aan het schieten.

Werkweek-40.jpgYana aan het voegen.

Werkweek-41.jpgKim aan het voegen.

Werkweek-42.jpgYana specie aan het draaien.

Werkweek-43.jpgEn Joris, ja, ook aan het schieten.

Werkweek-44.jpgEn nog een hele reeks voegers.

Werkweek-45.jpg

Werkweek-46.jpg

Werkweek-47.jpg

Werkweek-48.jpg

Werkweek-49.jpgIk ga ne keer gaan kijken.

Werkweek-50.jpgOeijoeijoeijoeijoeijoei.

Werkweek-51.jpgMannekes, da's ier nie goe éé.

Werkweek-52.jpgGe kon dat toch wel denken dat zij dat ging zien, dacht ik dan zo bij mijn eigen.

Werkweek-53.jpgKom, we gaan er een op drinken.

Werkweek-54.jpgHet Moulin Rouge team, pardon, de voegers.

Werkweek-55.jpgLaat ze maar werken.

Werkweek-56.jpgIk drink een pint.

Werkweek-57.jpgEn wij zetten ons in de zon.

Werkweek-58.jpgEn ikke, wel iemand moet op het hondje passen.

Werkweek-59.jpgGedaan voor vandaag.

Werkweek-60.jpgEenzaam en alleen. Troost zoekend bij het thuisfront. Helaas lijkt niets hem voldoende op te beuren.

Werkweek-61.jpgHet bedrijf wil ook wat.

Werkweek-62.jpgOverpeinzingen.

Werkweek-63.jpgDe slaapplaats.

Werkweek-64.jpgHet kakkot

Werkweek-65.jpgEn Boooooooooooooooooooo.

Werkweek-66.jpgVoila, dat zijn ze allemaal.