ESCAPE to the GRANDE MAISON
Menu Hou me op de hoogte per email Verstuur
Vintage 2020 in Bourgogne.
Henri is de oudste inwoner van het dorp, net geen 90 lentes. Henri woont samen met zijn vrouw Jacqueline op de ouderlijke boerderij. Hij is dus een echte Vassysois, geboren en getogen. Hun boerderij staat twee huizen verder in mijn straat en we brengen die af en toe een bezoekje, op de koffie, excuus, op de Ricard.

Henri is een beetje ondeugend, was het allicht heel zijn leven lang. Die ondeugende kant heeft hij op zijn negentigste nog steeds en bij iedere wat pikante opmerking roept zijn vrouw: Ouwf en richt daarbij haar ogen naar de hemel. Zij kent haar pappenheimer ondertussen wel. Of Henri in het verleden ook effectief de katjes in het donker kneep of het alleen bij allusies bleef, dat kan ik niet nagaan. Ik ken Henri immers pas een jaar.

Een ding staat vast, Henri en Jacqueline zijn de vriendelijkheid zelve. Maar er is meer. Henri is ook de trotse eigenaar van een wijngaard, aangeplant in de jaren zeventig en al die jaren gekoesterd en geoogst. Met de jaren werd dat steeds moeilijker en ook dit jaar weer herhaalde hij dat het zijn laatste vendange is. Maar volgens Jacqueline zegt hij dat al jaren. Of het zijn laatste vendange was is dus onzeker, zeker is dat het mijn eerste was. Ik ben een verwoed klusser maar laag bij de grond hangende druiven, die zich verduiveld goed kunnen wegstoppen en vastknopen, het is een aanslag op de rug. Ik kreeg respect voor druivenplukkers zeker bij 33 graden. Maar goed, de wijngaard was niet groot en er waren toch zo een vijftiental vrijwilligers uit de buurt opgedoken. In enkele uren was de klus geklaard.

Iemand van die plukkers vertelde me dat les Hautes de Forterre, de streek rond Vassy, vroeger vol stond met wijngaarden terwijl er nu nog slechts enkele zijn. De hele streek staat vol met tarwe en zonnebloemen wat in de zomer goudgele taferelen oplevert zoals ik die al in meerdere artikels en fotoreeksen op mijn blog toonde.

In de 19e eeuw maakte een druifluis, de Phylloxera, een eind aan bijna alle wijngaarden in Europa. Op de betere wijngronden werden de Europese rassen op Amerikaanse stokken geënt en daarmee was het onheil bezworen. De boeren in de streek schakelden over op andere gewassen maar de grond is nog steeds rijk aan kalksteen en daardoor eigenlijk ook geschikt voor wijnbouw. Het blift tenslotte Bourgondië.

Op de wijngaard van Henri waren de druiven dit jaar klein, wegens de droogte werd mij gezegd. Waarbij ik opmerkte, maar in het zuiden regent het nog minder en toch zijn de druiven er goed. Jamaar, repliceerde mijn gesprekspartner, deze druivenrassen zijn geschikt voor koelere gebieden en dit is het hier nu niet meer. Ik kon het alleen maar beamen, op 13 september bij 33 graden. Het zou de volgende dagen nog heter worden. Gelukkig heeft mijn huis 60-80cm dikke muren.

Na de oogst werd alles op de tractor geladen en richting boerderij gevoerd. Wie ooit het persen van de druiven heeft meegemaakt in grote wijnstreken, zal hier wel een beetje vreemd opkijken. Het zag er bij aankomst allemaal een beetje oud en roestig uit. Maar in een wip werd een en ander opgepoetst, de tractor reed aan en de eerste lading ging in een soort pletmolen en vandaar in de pers. En toen het eerste sap er aankwam werden vlug enkele klemmen aangevoerd om wat spleten dicht te klemmen. Maar verder verliep alles naar wens.

Het sap werd daarna in zo'n witte kunststoffen kubieke meter bak gekieperd, Tja, hoe moet je dat ding anders noemen. De foto's zullen het wel duidelijk maken. Na persing stond het sap op de 300 liter merklijn maar dat was wel een beetje optimistisch want de bak stond een beetje schuin. Henri, die er naast was komen zitten om de werkzaamheden te volgen, vatte het als volgt samen: Een fles per twee dagen tot aan de nieuwe vendange.

En toen was het feest. Onder de grote lindenboom, volgens Henri door zijn vader daar geplant werden lange tafels klaar gezet en werden de lekkernijen aangevoerd, alles door de dochters van Henri en Jacqueline in huis klaargemaakt. Charcuterie, quiche, de lekkerste ham die ik ooit at, en zoveel andere onnoembare dingen, alles overgoten uiteraard door liters wijn. Nu zou je toch verwachten dat dit de huiswijn zou zijn. Helaas niet dus. Volgens Henri waren de merels het jaar ervoor met heel veel druiven gaan vliegen. Vorig jaar was het dus zelfs minder dan een fles per twee dagen geweest. Hij was op.

Hoe het nu verder moet is mij een beetje een raadsel. Ik hervatte mijn eigen werkzaamheden aan de verbouwing. Op het gepaste tijdstip zal Henri mij wel roepen om voor een keer de Ricard door een glas huis wijn te vervangen.

Mijn eerste vendange, toch een beetje een unieke ervaring, zeker in een ambachtelijke zeg maar primitieve omgeving. En nadien, aan een lange tafel onder de lindenboom bij 33 graden genieten van een eetfestijn te midden van vriendelijke mensen. Het was dan wel niet in Italië en niet met familie, maar het leek er toch heel erg op. Ik kan niet wachten tot volgend jaar. En mijn Frans werd er weer wat beter op.
Vendange-01.jpg
Vendange-02.jpg
Vendange-03.jpg
Vendange-04.jpg
Vendange-05.jpg
Vendange-06.jpg
Vendange-07.jpg
Vendange-08.jpg
Vendange-09.jpg
Vendange-10.jpg
Vendange-11.jpg
Vendange-12.jpg
Vendange-13.jpg
Vendange-14.jpg
Vendange-15.jpg
Vendange-16.jpg
Vendange-17.jpg
Vendange-18.jpg
Vendange-19.jpg
Vendange-21.jpg
Vendange-22.jpg
Vendange-23.jpg
Vendange-24.jpg
Vendange-25.jpg
Vendange-26.jpg
Vendange-27.jpg
Vendange-28.jpg
Vendange-29.jpg
Vendange-30.jpg
Vendange-31.jpg
Vendange-32.jpg
Vendange-33.jpg
Vendange-34.jpg
Vendange-35.jpg
Vendange-36.jpg
Vendange-37.jpg
Vendange-38.jpg