ESCAPE to the GRANDE MAISON
Menu Hou me op de hoogte per email Verstuur
Geritsel in het plafond.
We hoorden al een hele tijd geritsel. In een oud huis op het platteland betekent dit meestal weinig goeds. Of er waren muizen, of erger nog, een rat. Al klopte het plaatje eigenlijk niet want muizen heb je nauwelijks in de zomer. De omringende graanvelden verschaffen meer dan genoeg voedsel en dan laten ze de keukenkast voor wat die is.

We hoorden ook nog andere geluiden, een soort gesis en ook iets wat op de schreeuw van een bronstige kater leek. Maar ook dat was weinig waarschijnlijk daar februari toch al een hele tijd voorbij was.

Mijn buurman zei me die ochtend dat hij de avond daarvoor voorbij mijn huis was gelopen en mij had horen snurken tot op straat. Nu ja, snurken kan ik wel maar aangezien we aan de tuinzijde slapen moet mijn buur toch wel hele goede oren hebben.

Na een paar dagen vonden we op de tegels enkele uitwerpselen van vogels. Het is een oud huis, nog in de oorspronkelijke staat en door water insijpeling is er hier en daar wel een stuk pleister verdwenen en zijn de houten latjes waarop vroeger werd bepleisterd zichtbaar. Een vogel dus, met een nest tussen de latjes onderaan en de bakstenen gewelven bovenaan. Een vogel die daarenboven 's nachts ritselt. Dit moest dus een uil zijn.

In de schuur van de buurman, een 50m verderop, zijn bovenin de muur enkele rechthoekige gaatjes als verlichting voor de schuur. Iedere avond konden we daar twee uilenjongen zien zitten, elk in zijn eigen gaatje heel benieuwd naar de wereld rondom hen kijkend. Hadden wij ook een uilennest met jongen? Ik wou niets wijzigen aan de plaats waar ik het nest vermoedde. Dit zou alleen maar drama's veroorzaken. Maar onze nieuwsgierigheid was wel groot.

Tot op een morgen mijn vrouw een gil gaf. Op de schouw zat een uilenjong ons letterlijk met heel grote ogen aan te kijken. Het beestje was niet schuw en volgde ons met zijn ogen overal waar we gingen. Een tijdje later zat het boven een deur. Ik nam mijn camera en nam een foto op afstand. Ik ging steeds dichter telkens een foto nemend want het beestje zou natuurlijk wegvliegen. Ik naderde tot op minder dan 30cm en nam foto's. Tenslotte ging ik over op video en wandelde voorbij. Het beestje volgde me steeds met grote ogen.

We zagen het nog een paar keer in huis rondfladderen en toen was het weg. In een huis wonen dat al zestig jaar leeg staat en waar in de bovenverdieping nooit ramen hebben ingezeten, het is een ervaring en je moet vechten om er toch een beetje comfort in te krijgen. Dit is natuurlijk tijdelijk tot tegen de herfst het andere huis dat we aan het renoveren zijn, klaar zal zijn. Het uilenavontuur maakte echter wel veel goed.
juni-01.jpg
juni-02.jpg
juni-03.jpg
juni-04.jpg
juni-05.jpg
juni-06.jpg
juni-07.jpg