ESCAPE to the GRANDE MAISON
Menu Hou me op de hoogte per email Verstuur
De lente komt eraan.
Twee maand ver al in 2020, de eerste kraanvogels vliegen over richting Noord, de merel fluit zijn lied hoog in de boom van de buurman. Onze bouwactiviteiten storen hem blijkbaar niet. Hij wil een vrouwtje. Het zal hem wel lukken, zijn lied is hoog en gevarieerd. De lente komt eraan.

Er gebeurde van alles sinds mijn laatste blog. Het over en weer rijden gebeurt nog iedere week al vertrekken we nu 's morgens vroeg i.p.v. de avond ervoor en gaan we 's avonds terug op onze laatste werkdag i.p.v. de morgen erna. Zo zijn er geen twee reisdagen. Drie in Vassy, twee in Gent en twee en route, het was nauwelijks vol te houden. Daardoor is de terugtocht wel grotendeels in het donker maar hebben het voordeel dat de files rond Parijs al zijn opgelost als we er aan komen. Telkens 4,5u bollen, het is nog net te doen.

En we maakten nieuwe vrienden. Achter het huis waar we logeren, zo'n 60m van ons werkgebied, staat een allercharmants huis, incluis toren. De achtergevel komt rechtstreeks uit Disneyland. Dat huis werd zowat in dezelfde periode als het onze aangekocht door een stel uit Parijs. Maar we zagen hen nooit, tot enkele weken terug. Sindsdien gaan we samen uit dineren overgoten met flink wat wijn, wisselen we tips en materiaal uit en make Vassy alvast iets levendiger. Paco is zijn naam, Parisien met Spaanse roets. Zijn ega, Hiroco komt uit Japan en woont al tien jaar in Parijs met Paco. Het stel is al even charmant als het huis dat ze kochten. Het kleinste restaurant van de streek, vier opeengepakte tafeltjes rijk, wordt dan ook iedere week bezocht door ons Japans-Frans-Braziliaans-Belgisch gezelschap. Het resultaat: Je zou verwachten af te vallen na al die dagen noeste arbeid, niets is minder waar. Maar de boog kan niet altijd gespannen staan.

En we kochten in de Auvergne een tractor, een Someca uit 1962. De reis naar de Auvergne was trouwens de moeite waard. Het was lente in februari met 20° en de streek van de vulkanen mag gezien worden. Zo ook de tractor, en alhoewel die met enige moeite startte bij de vorige eigenaar, was die bij aankomst bij ons met geen stokken aan de praat te krijgen. Mijn andere buurman weet toch iets van motoren en kwam ons bijstaan met advies en een batterijlader. Niks mocht baten. Met zes duwden we de tractor de garage in. De dag nadien kwam ik tot de ontdekking dat één van de twee voorverwarmbougies niet meer werkte. Op één been loop je natuurlijk geen marathon. Via het internet, oplosser van alle problemen, vonden we nieuwe bougies. En ondertussen bleek dat ook de batterij op haar laatste benen loopt. De tractor staat dus nog steeds in de garage tot we alle onderdelen thuis hebben gekregen. Eens operationeel moet die, mits uitgerust met een laadbak achteraan, ons toelaten om de vele tonnen stenen die op ons terrein liggen rondgestrooid en de afbraakstenen van de af te breken muren en het puin die we van onder de vloer halen, om die vele tonnen stenen netjes te stapelen of om die een nieuwe bestemming te geven. Met de kruiwagen is dit allemaal net iets te vermoeiend.

Wat wel probleemloos werkt is onze minigraver. Ondertussen zijn 6m3 steenslag uit het huis gehaald om plaats te maken voor een volwassen isolatie. We gingen daarbij op een beetje een onorthodoxe manier te werk. Eerst werd de ondergrond uitgevlakt met isolatiechappe. Dat zijn eigenlijk isomobolletjes gemengd met cement. Gemengd met water en eens droog vormt dit een drukvaste laag waarop verder kan gewerkt worden. De isolatiewaarde van zo'n mengsel is goed maar niet echt vergelijkbaar met EPS. Op die chappe werden dus 10cm dikke EPS platen gelegd. Daarbovenop komt dan nog eens een laag isolatiechappe als uitvullaag voor het bergen van aan- en afvoer van water en de elektriciteit. Daarop wordt dan in een mortelbed de vloerstenen geplaatst. We zijn blij dat we eindelijk terug aan het opbouwen zijn dan weken afbreken.

De muur voor de trap staat er ondertussen ook. Metselen, we voegden een item toe aan onze skills. In de muur een opening waar straks, onder de trap, de koelkast wordt voorzien.

We namen nog een eerder ongebruikelijke beslissing. We hadden al twee ramen en een deur gemaakt in Douglas hout. Dit hout is niet bestand tegen de weersomstandigheden en we moesten het dus schilderen. Het resultaat was niet zoals we wilden, ook al omdat het onze eerste werkstukken waren. Ramen en deuren maken, ook dit is voor de eerste keer. Nu deze enkele maanden geleden werden geplaatst komen allerlei fouten boven. Opnieuw dus en deze keer in eik die we nadien niet gaan schilderen maar oliën. Eik vind ik de mooiste inlandse houtsoort die we hebben. En hier en daar een kwastje maakt het alleen maar rustieker en beter passend bij ons oude huis. In het album enkele foto's van het eerste raam gemaakt in eik.

En dan kregen we ook nog drie stormen over ons heen, drie weekends na elkaar. Het dak van de schuur van onze overbuur werd weggeblazen, de omheining van een andere buur begaf onder de winddruk en van een spar bij diezelfde buur kraakten enkele volwassen takken af, gelukkig zonder al te veel erg. Van onze oude schuur kozen drie vier leistenen de vlucht naar beneden maar ons nieuwe dak dat we zelf legden doorstond alle stormgeweld. Zo zijn we meteen zeker dat we het goed hebben gedaan.
Week-3-4-02-2020-01.jpg
Week-3-4-02-2020-02.jpg
Week-3-4-02-2020-03.jpg
Week-3-4-02-2020-04.jpg
Week-3-4-02-2020-05.jpg
Week-3-4-02-2020-06.jpg
Week-3-4-02-2020-07.jpg
Week-3-4-02-2020-08.jpg
Week-3-4-02-2020-09.jpg
Week-3-4-02-2020-10.jpg
Week-3-4-02-2020-11.jpg
Week-3-4-02-2020-12.jpg
Week-3-4-02-2020-13.jpg
Week-3-4-02-2020-14.jpg
Week-3-4-02-2020-15.jpg
Week-3-4-02-2020-16.jpg