ESCAPE to the GRANDE MAISON
Menu Hou me op de hoogte per email Verstuur
Het dak
Vorige week hadden we wat aangerommeld. Tenslotte wisten we nauwelijks hoe we de zaken gingen aanpakken. We installeerden ook onze slaapplaats, keuken en badkamer, alles op camping niveau natuurlijk. We haalden de aarden potten van het gewelf omdat we het zaakje niet vertrouwden. In de muur aan de tuinzijde waren grote gaten ontstaan door het gebrek aan een dakgoot en het opspattende water. Die werden voor een groot stuk heropgebouwd.

Deze week kwam het onvermijdelijke aan bod, het dak. Het is een helse job en voor ons compleet nieuw. We trokken er zes dagen voor uit en hadden geen idee hoe de zaken zouden lopen. Het is een dak met natuur leistenen en op heel wat plaatsen waren de leien aan een wedloop begonnen voor het eerst beneden. De oorzaak was bekend. De leien worden met ijzeren haakjes op hun plaats gehouden en die hielden het na minstens zestig jaar voor bekeken. Het haakje roest door en de lei begint aan zijn toch richting tuin.

Een dak open maken, je kijkt natuurlijk hemelwaarts en hoopt op goed weer. Hopen? Zijn er dan geen weersvoorspellingen? Météo France moest uitkomst bieden. Als je zes dagen vooruit kijkt is er zon, als je na drie dagen drie dagen vooruit kijkt dan zijn er wolken en als je dezelfde dag waarop regen wordt voorspeld naar buiten kijkt zie je zon. Conclusie, compleet onbetrouwbaar. Mijn buur raadde me Météociel aan, hét medium voor de landbouwers. Heel gedetailleerd, per uur, per dorp, dit moest de oplossing bieden. De voorspelling voor de volgende dag was windstil weer, ook al een belangrijk element als je op zeven meter hoogte met een onderdakdoek moet worstelen. De volgende dag stond er een pittig windje en ja hoor, Météociel had de voorspelling aangepast en stonden er rukwinden gepland. Tja, zo kan ik ook het weer voorspellen. Gewoon even uit het raam kijken.

Eerst veroverden we ons huis op de zwaluwen die er sinds jaar en dag hun huisvesting hadden. Daarna voerden we strijd met de vleermuizen die dan weer 's avonds ons huis kwamen ingevlogen. De laatste veldslag was met de wespen. De vele spleetjes in het dak, daar waar de leien naar beneden waren gedonderd, waren de ideale vlieg in voor deze zwart-gele vrienden, nu ja vrienden. Ze bouwden er niet één, niet twee, niet drie maar wel vier nesten. De plaatselijke bouwhandel bracht soelaas. Die leveren een spuitbus die wel zes meter ver spuit en de ongewenste beestjes in vijf seconden doodt. Ik zag evenwel al zovele jaren reclame voor tandpasta die je hagelwitte tanden belooft dat ik toch een beetje wantrouwig was over zoveel power. De spuitbus in de aanslag, de vluchtroute nauwkeurig gepland, een dikke trui aan, bij 30 graden notabene, en een kap over het hoofd. En ja hoor, zes meter was niet overdreven en na vijf seconden vielen ze gewoon dood aan mijn voeten neer. Ik vluchtte toch, voor het product, niet voor de wespen.

We hadden dus twee dagen tot aan de eerste regenbui. Dat maakte dat we het dak maar voor de helft van de leien ontdeden. Onze eerste kapitale fout. Want als je dan het onderdak wilt aanbrengen bots je sowieso op enkele onoverbrugbare situaties tussen oud en nieuw. Dan toch maar het open gedeelte halsoverkop met het onderdakdoek gedicht. Om vijf uur 's avonds waren we zo moe dat we in de douche in slaap vielen. En de regen die bleef uit. Maar Météo France volhardde in de boosheid, er zou en moest regen vallen. Maar ook de volgende dag viel er geen druppel. De website van de weersvoorspellers bleef voortaan dicht.

De derde dag werd het tweede deel van het dak van leien ontdaan, inclusief de dakkapel en dat was toch wel iets meer werk dan gedacht waardoor we ook nog op dag vier bezig waren met het verwijderen van de leien.

Het weer gaf zich nog niet gewonnen. Op dag vier bleef de kraan dicht en dus werd de verwarming aangezet. Een gloeiende zon probeerde ons op andere gedachten te brengen maar aangezien we alleen nog één dag hadden om het dak dicht te krijgen, deden we verder in een ritme van 15 minuten op het dak en 15 minuten beneden in de schaduw om te bekomen van het geweld. Later die dag hoorden we wat de buren over ons zeiden: "Ils sont fous ces Belges!" Wisten die veel dat we geen keuze hadden.

Daarboven hadden ze gemerkt dat ook een gloeiende zon en temperaturen tot 31 graden ons niet kon stoppen en op dag vijf haalden ze hun laatste wapen boven, rukwinden. Météociel had nochtans de vorige dag een briesje van 10km per uur voorspeld. En toen ik ging checken of ik misschien verkeerd had gekeken stonden daar heel netjes rukwinden voorspeld. Je zou voor minder ongelukken doen.

Maar goed, het dak moest dicht, winden of geen winden. Op zulke momenten zou een mens vier handen moeten hebben, eentje om zichzelf vast te houden, eentje om het doek te bedwingen, eentje om de schroef te positioneren en eentje om de schroefmachine te bedienen. Het voordeel was wel dat het qua temperatuur te harden was en dus ging die laatste dag een heel deel van het dak water- en winddicht … tot onze voorraad pannenlatten op was en we noodgedwongen de laatste tien percent open moesten laten.

En ja hoor, op de dag van onze terugreis, toen we nog wat afmetingen moesten nemen voor de volgende sessie, kwam de regen uit de hemel gevallen. En zo hadden we alles wel gehad, voorspelde regen die niet kwam, een gloeiende zon, felle rukwinden en tenslotte de niet voorspelde regen.

Volgende week gaan we terug, met de nodige latten en een nieuwe portie geduld. MétéoFrance en MétéoCiel blijven waar ze horen, ongeopend op ons mobieltje.
Week-2-01.JPG
Week-2-02.JPG
Week-2-03.JPG
Week-2-04.JPG
Week-2-05.JPG
Week-2-06.JPG
Week-2-07.JPG
Week-2-08.JPG
Week-2-09.JPG
Week-2-10.JPG
Week-2-11.JPG
Week-2-12.JPG
Week-2-13.JPG
Week-2-14.JPG
Week-2-15.JPG
Week-2-16.JPG
Week-2-17.JPG
Week-2-18.JPG
Week-2-19.JPG
Week-2-20.JPG