ESCAPE to the GRANDE MAISON
Menu Hou me op de hoogte per email Verstuur
De eerste werkweek
Eindelijk gaan we aan de slag. Na drie jaar zoeken en dan nog drie maanden paperassen invullen en ondertekenen staan we klaar met hamer en breekijzer. Daar er nogal wat materiaal mee moest en de nieuw aangekochte bestelwagen op zich laat wachten, hebben we dan maar een grote bestelwagen gehuurd met een binnen lengte van niet minder dan 280cm. Ruimte zat. Althans, dat dachten we.

Om 18u stipt kwam ik ons huis voorgereden. Alle materiaal lag klaar. Eerst 20 OSB platen, dan alle onderdelen van onze steiger, dan alle rest. De OSB platen gingen er vlot in, alle onderdelen van onze 258cm brede, 105cm diepe en 700cm hoge steiger ook … behalve de drie laatste. De diagonalen, om een steiger stabiel te houden hadden een lengte van 298cm. Die waren dus te lang, of de bestelwagen te kort. Met wat wrikken kregen die toch hun plaatsje, van linksonder naar rechtsboven. Je kan je voorstellen wat dit deed met de rest van de laadruimte, een diagonaal in 3D doormidden gesneden laadruimte.

Om 22u30 vroeg ik mijn vrouw de drie laatst overgebleven kisten terug uit te pakken en te herpakken in halve warenhuiszakken. Die kreeg ik er nog in, alle overgebleven gaatjes vullend. Om 23u klapte ik de laatste deur dicht, in drie keer klappen, met steeds een wildere poging. Tenslotte was de bestelwagen dicht. Het idee was om 4u 's morgens te vertrekken. Maar na die inspanning werd het eerder 9u de volgende morgen.

470km tuffen met de bolronde bestelwagen. We vonden een manier om Parijs te vermijden wat we hier niet gaan verklappen want die weg is nog ijzig kalm en dat willen we zo houden. Het kost ons 40min extra maar de minste file rond Parijs kost je meer tijd. En die files die zijn er tegenwoordig altijd. Om 15u op donderdag waren we ter plaatse. Mijn broer sms-te, troost je, uitladen gaat altijd vlugger dan inladen. Hij had gelijk, temeer we de 20 OSB platen nog even lieten liggen. Maar toen we 's avonds naar een restaurantje reden en die platen bij ieder bocht van links naar rechts en bij iedere start van voor naar achteren schoven, hebben we die er de volgende dag toch maar uitgehaald.

Dat restaurantje werd iedere avond onze vaste stek. Het had een gevelbreedte van net geen 4m en er stonden vier tafeltjes binnen in en ook enkele op het terras er voor. Daar de zon scheen verkozen we het terras. De vrouw was eigenlijk niet vriendelijk, beetje nors model. En de netheid, nou ja, als ik mijn bril afzette viel het allemaal nog wel mee. We kozen voor de menu du marché aan 11 euro. Een pichetje van een halve liter wijn was 4,5 euro. Best goedkoop dachten we. Bij het dessert dachten we: onmogelijk goedkoop. Ik hou van paté, ik deed dus veel paté en weet feilloos de goede van de slechte te onderscheiden. Zonder enig voorbehoud zeg ik hier: de paté in dat mini restaurant is de beste die ik ooit proefde. Met krakende sla en een paar azijnzure augurkjes. Mijn dag kon al niet meer stuk. Het hoofdgerecht had een niet te vertalen naam. Het kwam erop neer dat het een soort "blanquette de veau" was. Lekker, niks speciaals, gewoon lekker. Daarna kwam "le plateau de fromages". Vijf, zes soorten kaas werden op een grote plank op onze tafel gedeponeerd. A volonté. Allemaal à point, we aten ons te barsten. En neen, daarna was het nog niet gedaan, dan kwam er nog een dessert. Vooral de flan caramel viel in de smaak.

Na vijf bezoeken aan dat restaurant zijn de op het bord geserveerde volumes verdubbeld en is de norsheid van de dame verdwenen. De kaasplank telt nu tien soorten. En zonder reserveren vinden we op ons favoriete tafeltje een bordje met "réservé" zonder te reserveren. We zijn stamgasten geworden. Het resultaat na vijf dagen zware lichamelijke arbeid? We zijn bijgekomen. Het is het enige restaurantje 20km in het rond en het heeft vier tafeltjes. Ook dit gaan we dus niet verraden.

De volgende morgen, de bestelwagen uitgeladen en aan het werk. Eerst op de agenda, het uitbreken van de aarden potten bovenop de eiken balken. Ik ken die potten niet, vertrouw ze niet en daarenboven liggen ze schots en scheef ook al omdat drie balken door 60 jaar regeninfiltratie toch wel aan vervanging toe zijn. Eik is resistent maar toch geen 60 jaar want zolang staat het huis leeg. Daar we een trapgat willen maken hebben we drie balken over. Perfecte match. Ten aanval dus op de aarden potten. Niet evident want al liggen ze schots en scheef, ze haken wel in elkaar. De eerste van de rij eruit kloppen is het moeilijkst, daarna gaat het beter. Twintig potten op een rij, vijftien rijen, driehonderd potten, vijf kilo per stuk. Na twee uur moppert de spier in mijn onderarm. Tja, op een toetsenbord tikken is makkelijker. "Nie pleujen" zeggen ze in Gent, niet opgeven.

Het kleine huis bestaat uit twee kamers met daarboven een zolder. De bedoeling was in de eerste kamer te leven, in de tweede te werken en nadien om te wisselen. Dat was natuurlijk buiten de onwil van het stof gerekend. Na de veldslag met de aarden potten ligt onze keuken onder een meter stof. Even een en ander herdenken dus.

Het was nochtans allemaal goed uitgekiend. Dat moet ook als je wilt wonen en werken in een 60m2 groot huisje zonder stromend water, zonder elektriciteit en na een leegstand van 60 jaar. Iedere dag naar een B&B is evenwel uitgesloten. Vooreerst omdat er in het seizoen nauwelijks kamers ter beschikking zijn en ook al omdat 65 euro per dag toch een hele hap uit het budget is.

We kwamen dus aan met een tent, een stroomgenerator, een elektrische pomp met expansievat, een doorstromer op propaan, twee propaanflessen, een driedelig gasvuurtje en een chemisch toilet. En natuurlijk potten en pannen, tassen en glazen, kortom, ons halve huis in Gent leeggehaald. Ik bouwde ook een douche hut van 1x1m, pure luxe dus.

Maar eerst moest er een voordeur in. De oude was in de hoogte voor de helft weggerot en we konden toch moeilijk slapen zonder voordeur. De tent binnen in die ene ruimte hield dan wel het stof en de insecten tegen, grotere dieren en/of mensen konden gewoon binnenstappen terwijl we sliepen en dat wilden we toch liever vermijden. Bij eerdere bezoeken had ik een deur en twee ramen opgemeten en thuis in mijn atelier gemaakt. Die werden nu geplaatst en aangezien ik juist had gemeten duurde dat niet eens een uur.

We wisten dat er twee regenputten waren. Bij navraag bij de buren bleek die ene eigenlijk de mestput van de vroegere stallen te zijn geweest waar al het regenwater naartoe werd geleid om een en ander door te spoelen. Althans volgens de uitleg van de buur want ik zie de logica hier niet van in. En op die andere was geen enkele regenpijp aangesloten. Bye bye douche dachten we. Ik vond een kleine opening in het zware betonnen deksel van de put zonder regenpijpen, propte er een tuinslang in en begon het gevecht met de stroomgenerator en de pomp. En zowaar, na ettelijke pogingen, haalde ik een eerste emmer water boven, kleurloos, geurloos, perfect helder water zonder enig drijvend vuil er in. Ik had geen regenput maar een oude gemetste waterput waar spontaan grondwater in komt. Ik deed hem nog niet open maar schoof er moeiteloos 5m tuinslang in zonder weerstand te voelen. Ik vulde een fles en die is nu bij onze apotheker in Gent binnengebracht om te analyseren. Met een beetje geluk is dit drinkbaar water. In een vorig leven had ik ook zo'n put en ieder jaar lieten we het water analyseren, het bleek altijd drinkbaar te zijn. Nu maar hopen …

Maar goed, na deze kleine water oorlog, terug tot de orde. We konden nu al douchen en nadat alle aarden potten eruit waren geklopt daalde ook het stofniveau tot aannemelijke normen. Moe maar gelukkig reden we weer richting ons vier tafel restaurantje. Daar kwamen we altijd rond 18u30 aan en aangezien het restaurant pas opent om 19u15 gingen we nog een pint pakken in een naburig cafeetje. Het leven kan schoon zijn en een frisse pint na wolken stof te hebben geslikt, er zijn geen woorden voor.

Dag drie werden een aantal OSB platen op de verdieping geplaatst zodat we het dak aan een minutieuze inspectie konden onderwerpen. En dat viel nogal tegen. Meer nog, het bleek ook dat de achtergevel 3cm uit het lood stond. We borgen dus onze afbraak- en inrichtingsplannen even op en begonnen aan de instandhouding werken. Dit huisje heeft geen dakgoot, nooit gehad. Het van het dak lekkende water dat tegen de grond spat en zo continue het onderste gedeelte van de muur een douche heeft, had er voor gezorgd dat de lemen voegen uitgehold werden. Zo kwam de eerste steen los te zitten, viel uit de muur en na een paar decennia heb je dan een enorm gat in de muurbasis. Dat gat moest dus worden gedicht. In het frans noemen ze zo een muur "pierres apparentes", heel mooi en heel rustiek maar om zo'n muur te herstellen is niet evident. Geen twee stenen zijn gelijk, niet in de dikte, niet in de lengte en niet in de hoogte. Gelukkig staat er naast dit huis een ingevallen huis met nog grote muurresten. Ik had dus een bron. Het is een geduld en puzzelwerkje. Ik was er de hele dag zoet mee.

En zo kwamen we moeiteloos aan het einde van onze eerste werksessie waarbij we onze laatste halve dag spendeerden aan het aankopen van alle materiaal om volgende week het dak aan te vallen. Het is een leien dak, natuurleien, en ondanks dat de eiken structuur zo goed als intact is, zijn de haken waarmee de leien op hun plaats worden gehouden doorgeroest en houden ze nu een wedstrijd "om het eerst beneden".

De tweede avond werden we al uitgenodigd door de buur schuin over, voor de "apero". Een frans stel, gezellige mensen die in hun huis ooit een chambre d'hôte runden maar nu overwinteren in Portugal en slechts drie maand per jaar in Vassy wonen. Ze vroegen honderduit over onze plannen en we kregen tientallen werkelijk nuttige tips. François weet meer over bouwen en verbouwen dan ik en dat wil wat zeggen. Ik weet anders ook wel van wanten.

De laatste avond werden we terug uitgenodigd voor een gesprek en ze stelden ons een geschenk uit de hemel voor. In Vassy zijn de winters koud en ze hadden natuurlijk al langer door dat onze plannen om ook in de winter in ons tentje in het huis te slapen niet erg realistisch was. Dat hadden we ook al bedacht en hadden besloten eens half oktober er niet meer te komen tot in het voorjaar en thuis alle deuren en ramen voor de hele site te maken. Dat zijn zestien ramen en zes deuren, daar zal ik wel even zoet mee zijn. Ze stelden ons voor hun woning te gebruiken als uitvalsbasis gedurende de wintermaanden. Een ruime slaapkamer, een douche, gebruik van de keuken en in de living de mogelijkheid om TV te kijken en dit tegen een zeer aannemelijke vergoeding. We wisten niet wat we hoorden. Op die manier kunnen we ook in de winter wat komen rommelen aan ons huis. Dank u wel François en Francine.
Week-1-01.JPG
Week-1-02.JPG
Week-1-03.JPG
Week-1-04.JPG
Week-1-05.JPG
Week-1-06.JPG
Week-1-07.JPG
Week-1-08.JPG
Week-1-09.JPG
Week-1-10.JPG
Week-1-11.JPG
Week-1-12.JPG
Week-1-13.JPG
Week-1-14.JPG
Week-1-15.JPG
Week-1-16.JPG
Week-1-17.JPG
Week-1-18.JPG
Week-1-19.JPG
Week-1-20.JPG
Week-1-21.JPG
Week-1-22.JPG
Week-1-23.JPG
Week-1-24.JPG
Week-1-25.JPG
Week-1-26.JPG
Week-1-27.JPG
Week-1-28.JPG
Week-1-29.JPG
Week-1-30.JPG
Week-1-31.JPG
Week-1-32.JPG