ESCAPE to the GRANDE MAISON
Menu Hou me op de hoogte per email Verstuur
Op zijn Frans, een week later
Na mijn vorige post in mijn blog over mijn wedervaren met het Franse bankwezen, de Franse nutsvoorzieningen en een paar "artisan" kreeg ik nogal wat (Hollandse) bagger over me heen vanuit de praatgroepen van expats. Ik zou een stresskip zijn, ik moest leren de contacten die ik had te overgieten met alcohol en pralines en vooral veel "small talk" uit te braken. Ik zou niks begrijpen van de Franse cultuur. Hop, het hoge woord was eruit, de Franse Cultuur! Het zal dan wel over de Franse gewoontes gaan en niet over de schilderijen in het Louvre, veronderstel ik. De Franse gewoontes dus, daar had ik geen kaas van gegeten, toch volgens een deel van de expats in de vele Facebook groepen. Dat een aantal meldingen van andere expats over gelijkaardige ervaringen gingen en vooral, dat mijn Franse vrienden het heel herkenbaar vonden en een soort plaatsvervangende schaamte toonden, dat doet niets ter zake natuurlijk.

De Franse Cultuur dus. Is dat dan de Franse cultuur van mijn buur die om 9u 's morgens al uren in de wind naar alcohol stinkt of is het de Franse cultuur van de verlichte en elitaire Emmanuel Macron? Is het die van de Lillois of die van een Marseillais? Of is de Franse cultuur expliciet voorbehouden voor de Parisien en blijft de gepensioneerde Morvanais in de kou staan? Misschien de cultuur van de noordfranse Ch'tis of van het Saint Tropez van Louis de Funes? Zijn we het eens dat er niet zoiets bestaat als DE Franse cultuur? Net zomin als de Nederlandse cultuur bestaat of dacht u dat een katholieke Limburger er dezelfde gewoonten op na houdt als een Calvinistische Friese boer? Of wat dacht u van de Belgische cultuur, Vlamingen en Walen op een hoopje.

Ik reageer dus interactief met de mens die voor me staat van welke cultuur die ook is. Laat me even terug keren naar mijn vijf ontmoetingen, de Franse bankbediende, de elektriciteits- en watermaatschappij, en de twee Franse dakbewerkers.

Mr. Agricole in pinguinpak wilde me dus 2 weken laten antichambreren vooraleer hij eventjes tijd had voor mij en maakte duidelijk dat dit interview anderhalf uur zou duren. Om een rekening te openen! Heb ik Mr. Agricole verslagen? Neen, dat deed de bank zelf. Ik opende in 15min, zonder antichambreren, online een rekening bij het Credit Agricole. Ik ben genezen van mijn nostalgische gevoelens uit de tijd toen mijn bankdirecteur me nog met de voornaam aansprak. 1-0 voor de stresskip.

L'éléctricité nouveau est arrivé ! Mijn maat, Belg en zeven jaar Morvan op de teller, pleegde onnoemelijk veel telefoontjes en eindelijk hadden ze het begrepen. Stipt op tijd om 14u kwamen twee bestelwagens aangereden waarvan eentje met hoogtewerker. Tweeëneenhalf uur later waren ze klaar. Ook mijn maat, Belg en zeven jaar Morvan, had me aangemaand koffie en pralines te voorzien. Hij had het zelfs even over een paaldanseres. Dit allemaal om de heren te plezieren en vooral om de elektriciteitsmeter open te laten zodat ik zelf een werfkast kon installeren. De drie jongemannen waren duidelijk, geen koffie, geen pralines, geen cola en geen paaldanseres al heb ik dat laatste niet aangeboden. Efficiënte twintigers, alle drie met hun eigen taak, klaarden de klus in geen tijd. De koffie, etc, lieten ze ook na het beëindigen van hun werk onaangeroerd. En veel small talk kwam er niet uit. Daar waren ze te druk bezig voor. 2-0 voor de stresskip. En o ja, de meter lieten ze open … zoals ze altijd doen.

Op de watermaatschappij is het nog eventjes wachten. Ik vrees dat mijn maat, Belg en zeven jaar Morvan, nog een onnoemelijk aantal telefoontjes zal moeten plegen. Ik zet de koffie alvast klaar. 2-1 voor de stresskip. Guy, aan het werk jong.

Over de dakwerkers kunnen we kort zijn. Uiteindelijk, na vijf weken, kreeg ik een offerte. 12.500 euro om mijn 50m2 grote dak te leggen. De oude leien had ik zelf verwijderd, het onderdak zelf geplaatst. Daar stresskip geen vijf weken wou wachten op een offerte, wie weet hoe lang de uitvoering van de werken dan zou hebben geduurd, had ik ondertussen zelf het materiaal gekocht. 2400 euro voor de leien, 500 euro voor alle hout en 20 euro voor de schroeven en nagels. Ik kocht ook een leischaar en een leihamer en de nodige haakjes om de leien te bevestigen. Totaal zo'n 3500 euro gespendeerd aan materiaal. We hebben onze steiger herplaatst, op hoogte gebracht, extra beveiligd en gefixeerd en we zijn zelf ons dak opgeklommen. Na twee uur hadden we het resultaat zoals u op deze foto ziet. Nu nog wachten op de zon. 4-1 voor de stresskip. En een besparing van 9000 euro.

Ik ga van de veronderstelling uit dat de overgrote meerderheid van de expats in die praatgroepen op Facebook uit Noord en Zuid-Holland en Utrecht komen, grootstedelijk gebied dus. Ik ga ook van de veronderstelling uit dat die zo goed als allemaal in Frans landelijk gebied zijn gaan wonen. Diezelfde expats kankeren een lieve lust over hun homeland en ergeren zich mateloos aan al wie hun nieuwe bubbel wil doorprikken. De tegenstelling is dus niet Nederland-Frankrijk, maar stedelijk-landelijk.

Ook mijn vrouw maakte zich vrolijk dat iedere Fransman op straat Bonjour zegt terwijl ze in België dat nog nooit ervaarde. Tot ik antwoordde dat ze maar eens op een Bonjour van een voorbijganger in Parijs moest wachten. Het is een beetje zoals met de motorijders. Die zwaaien ook naar elkaar als ze elkaar kruisen. Moesten wij automobilisten ook maar eens proberen. Een lamme arm zou ons deel zijn.

Ga ik nu nooit meer een druppel uitschenken als ik een artisan over de vloer krijg? Tuurlijk wel, als dit de plaatselijke timmerman is, die met een bloeddoorlopen bloemkoolneus, die krijgt gegarandeerd een druppel of een pinard en die zal dat weten te appreciëren. Maar als de sales van een 20 man sterk bedrijf komt opmeten, dan blijven we gewoon netjes de stresskip die we altijd al waren. En als ik vijf weken op een offerte moet wachten, dan stuur ik ze wandelen. Honni soit qui mal y pense.

Frankrijk is een ontiegelijk mooi land, met aangename mensen en minder aangename mensen. En ik geniet eindeloos van de verscheidenheid in landschappen in de Yonne waar wij ons project startten. Maar dat ik alleen maar mijn weg zal vinden door met alcohol te gieten, pralines te strooien en small talk te blaten, daar durf ik toch zeer ernstig aan twijfelen. En vooral lieve mensen, als iemand al eens een negatief woord uitspreekt over uw nieuwe vaderland, ga dan niet meteen briesen. Bliksem ze niet neer. Roep ze niet op om dan maar stante pede naar Nederland terug te keren. Stop met die zelfgenoegzaamheid.
Week-08-01.jpg
Week-08-02.jpg
Week-08-03.jpg
Week-08-04.jpg
Week-08-05.jpg
Week-08-06.jpg
Week-08-07.jpg
Week-08-08.jpg
Week-08-09.jpg
Week-08-10.jpg
Week-08-11.jpg
Week-08-12.jpg