ESCAPE to the GRANDE MAISON
Menu Hou me op de hoogte per email Verstuur
De Notaris
De notaris had ons uitgenodigd om de verkoopsovereenkomst te tekenen. 1000km heen en terug in één dag leek ons toch een beetje van het goede teveel en we lieten ons over aan de goede zorgen van een chambre d’hôte uitbater die dan nog een wijnboer bleek te zijn. We zijn weer een ervaring rijker. De Yonne is ook een wijnstreek. Uiteraard wilden we wel eens proeven en we kochten een fles witte bourgogne, van eigen makelij en zonder etiket. Een goede wijn maar zoals altijd door wijnkenners te weinig fris geserveerd. Ze vinden dat er dan meer smaak in zit en dat is ook wel zo maar als ik smaak wil dan kies ik voor rood. Het was 33 graden geweest die dag en dan mocht die wijn wel iets frisser geweest zijn. Lekker was die wel en met het risico op een kater gingen we slapen.

s’ Anderdaags op naar de Notaris, een alleraardigst kantoortje. Echt een kantoortje op Yonne formaat, geen pracht en praal, een bescheiden interieur, een computer die zoals gewoonlijk niet aan de praat te krijgen was. Een beetje antichambreren mocht maar dat was eerder te wijten aan de vier broers en een zus die het academisch kwartiertje in ere hielden. Vijf mensen, vijf totaal verschillende karakters, een vriendelijke, een mopperaar, een nieuwsgierige, een kokette en een volslagen in zichzelf gekeerde brompot. Een blik van die laatste was teveel gevraagd, zelfs een hand aan zijn eigen broers kon met moeite terwijl de anderen lustig kusten in viervoud zoals het bij Fransen hoort.

De notaris, een vrouw, was allervriendelijkst en na wat hopeloos gemor aan de computer werd dan maar overgeschakeld op de papieren versie. Wij hadden die vooraf thuis toegestuurd gekregen en het ambtelijke Frans viel nogal mee, een paar monsterwoorden daar gelaten. Alles werd haarfijn voorgelezen waarbij steeds naar mij werd gekeken of ik het wel begreep. Van Yana wist ze dat ze het niet begreep en van de vier broers en zussen ging ze uit dat die het wel begrepen. In hoeverre dit met de realiteit overeenkwam is een raadsel. Eenendertig pagina’s lang ging dat zo door. Een eeuwigheid opgevolgd door nog een eeuwigheid, zeven mensen die iedere pagina moesten paraferen en op de laatste pagina hun handtekening moesten zetten.

Na anderhalf uur werden we door de notaris “gelibereerd”, vooral verlost van de discussie die steeds maar heviger werd tussen de broers en zussen. Te goedkoop verkocht, zou worden opgeknapt en voor veel geld weer verkocht, de gele hesjes, de woonbelasting waarvan Macron zei dat hij die ging afschaffen waarna ik Vive Macron riep maar ik kon op weinig bijval rekenen. Gegarandeerd stonden de broers een tijd terug aan een of andere rotonde met een geel hesje aan.

Meteen terug naar huis, het wachtende werk, de hitte van de dag ervoor, de te zware witte wijn, de stress van het notarisbezoek, het was allemaal een beetje teveel en we wilden vooral naar huis.

Dit wil ik ook nog meegeven. Om in de Yonne te geraken moet je noodgedwongen rond Parijs. Omrijden via Reims is echt teveel extra kilometers en teveel tijd. Mijn GPS leidt mij altijd getrouw naar de Périphérique, wat een prachtig woord. Maar ondanks zijn vele baanvakken is het er toch steeds aanschuiven. Via Google Earth zocht ik daarom een stad net in het oosten van Parijs: Meaux. En net in het zuiden zocht ik er nog eentje Melun. Mijn GPS werd ingesteld op Meaux, daarna op Melun en zonder file, maar toch met 40 min extra, kwamen we terug op de snelweg voorbij Parijs. In het weerkeren, om te kunnen vergelijken, reeds ik wel naar de Périphérique. En daar stond ik 40min in de file. Beide opties liggen dus open.

Tenslotte nog een weemoedig moment. Als twintiger reeds ik tientallen keren zuidwaarts en steeds via de ring van Parijs. Aan de luchthaven Charles de Gaulle, net vóór Parijs stond daar een enorm grote naaldboom, groot en eenzaam in een zee van beton. Ik begon het “onze boom” te noemen. Als vijftiger reeds ik nogmaals meermaals diezelfde weg en onze boom had kinderen gekregen. En die kinderen waren bijna even groot als de oude man, maar wel veel minder dik. Onze boom werd minder zichtbaar. Gisteren zag ik hem liggen, meedogenloos omgezaagd, de stam wel anderhalve meter diameter, goudbruine zaagsnede. De oude man moest wijken voor de verkeersveiligheid. De weg naar Parijs zal nooit meer dezelfde zijn.
DSC07076.jpg
IMG_4707.jpg
20190604_194524.jpg
20190604_195200.jpg
DSC07070.jpg
IMG_4720.jpg
DSC07075.jpg